Αθήνα, άνοιξη του 2016, και η χώρα παλεύει ακόμη με την οικονομική κρίση. Πυρκαγιές καταστρέφουν παλαιά σπίτια του κέντρου και εγκαταλειμμένα βιομηχανικά κτίρια, ενώ στους δρόμους του Μεταξουργείου βρίσκονται δολοφονημένες αλλοδαπές σεξεργάτριες. Λόγω των πολλών ανοιχτών μετώπων, όταν στο παλιό εργοστάσιο της Columbia θα βρεθούν δύο σκελετοί κι ένα κεχριμπαρένιο κομπολόι, σαν επιθανάτιο στολίδι, μόνο η αστυνόμος Αΐντα Μητροπούλου θα θελήσει να ερευνήσει αυτή την ανεξιχνίαστη υπόθεση.
Με τη βοήθεια ενός Ρομά αστυφύλακα, ενός αστυνομικού νερντ της τεχνολογίας και μιας ομάδας γκραφιτάδων, κυρίως όμως με τη βοήθεια του παλιού της φίλου, του Χάρη Νικολόπουλου, η Αΐντα θα περιπλανηθεί στις γειτονιές του υποβαθμισμένου κέντρου, στα προσφυγικά της Καλλιθέας και στο ερειπωμένο παλιό εργοστάσιο της Columbia, αναζητώντας τον μίτο που συνδέει παλιές και καινούργιες δολοφονίες, εξαφανισμένους μουσικούς και παλαίμαχους δημοσιογράφους, ανθρώπους της νύχτας και επαγγελματίες κακοποιούς.
Γιατί όπως λέει συχνά ο Χάρης Νικολόπουλος, ποτέ τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται - αλλά ούτε φαίνονται όπως είναι.
«Η Αθήνα ήταν κάποτε μια όμορφη πόλη, που ξυπνούσε χαμογελαστή κάθε πρωί, τριγυρισμένη από βουνά και δροσερούς λόφους και μια γαλάζια θάλασσα που της έβρεχε τα πόδια. Οι κάτοικοί της όμως, που δεν ήταν ούτε όμορφοι ούτε χαμογελαστοί, αποφάσισαν να γκρεμίσουν τα παλιά αρχοντικά και τα μικροαστικά σπιτάκια τους, για να τα αντικαταστήσουν με άσχημες πολυκατοικίες χωρίς χαρακτήρα. Στη συνέχεια πήραν σειρά τα βιομηχανικά κτίρια, που έμειναν άδεια μετά την αποβιομηχάνιση της χώρας, τη δεκαετία του ’90. Λες και διατηρώντας την Ακρόπολη στη θέση της οι Αθηναίοι είχαν κάνει το καθήκον τους απέναντι στην πόλη εφ’ όρου ζωής».
