Ένα μανιφέστο ενάντια στον μηδενισμό, στην πολιτική του κυνισμού και στην ιδέα ότι τα πάντα είναι απλώς «βούληση για δύναμη».
Ζούμε μια κρίση – όχι μόνο οικονομική ή γεωπολιτική. Ζούμε μια κρίση νοήματος. Η αλήθεια αντιμετωπίζεται ως άποψη και η ταυτότητα ως όπλο. Χωρίς κοινό ηθικό έδαφος, όμως, οι κοινωνίες δεν διαφωνούν – διαλύονται. Στο Μανιφέστο ενός Συντηρητικού, ο διεθνώς αναγνωρισμένος κλινικός ψυχολόγος και συγγραφέας Jordan B. Peterson γράφει ένα αιχμηρό κείμενο-διακήρυξη. Όχι ως πολιτικό σύνθημα, αλλά ως υπεράσπιση ενός συνόλου αξιών και μιας στάσης ζωής που, κατά τη γνώμη του, παραμένουν απαραίτητες για την επιβίωση του πολιτισμού. Με καθαρή γλώσσα και τη χαρακτηριστική του ηθική αυστηρότητα, ο Peterson μιλά για:
την αλήθεια, ως προϋπόθεση ουσιαστικού διαλόγου
την ελευθερία, που απαιτεί όρια και συνέπειες
την ευθύνη, ως πηγή νοήματος και αξιοπρέπειας
τους θεσμούς -οικογένεια, κοινότητα, παράδοση- ως τη σπονδυλική στήλη κάθε ζωντανού πολιτισμού.
Ένα βιβλίο-πρόκληση. Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς, σε αναγκάζει να απαντήσεις στο ερώτημα: Τι αξίζει να υπερασπιστούμε;
«[…] Οι συντηρητικοί πρέπει να δηλώνουν με θαρραλέα πίστη και αυτοπεποίθηση: Οι θεμελιώδεις θεσμοί της Δύσης είναι στέρεοι, φιλοσοφικά και πρακτικά. Η ιδέα ότι κάθε άτομο είναι ίσο ενώπιον του νόμου και διαθέτει θεόθεν εγγενή αξία συνδέεται άρρηκτα με το τεκμήριο του κυρίαρχου πολίτη, καθώς και με τη συναφή επίμονη τοποθέτηση ότι η σταθερότητα του κράτους βασίζεται στην προσεκτική και αληθινή κρίση τού εν λόγω πολίτη. Η ιδέα ότι ο ειλικρινής και ανεμπόδιστος διάλογος μεταξύ καλοπροαίρετων ανδρών και γυναικών αποτελεί την αιώνια οδό προς την αλήθεια που αναζωογονεί και λυτρώνει είναι μια διαπίστωση της οποίας το βάθος, σε επίπεδο σύλληψης και αξιοπιστίας στην πράξη, δεν έχει προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία.
Τα κοινοβούλια, τα συνέδρια και οι γερουσίες, όπου εμείς στη Δύση μετασχηματίζουμε τα άναρθρα αλλά αξιόπιστα συναισθήματα και τις επιθυμίες του λαού στο αρθρωμένο σώμα νόμων που όλοι μας τηρούμε, είναι κατά βάση καλά και λειτουργικά, αλλά απαιτούν τη σοφή εμπιστοσύνη και την ενεργό συμμετοχή που οι συντηρητικοί καλά θα κάνουν να ενστερνιστούν και να προωθήσουν. Ο γάμος, όχι η σεξουαλική ικανοποίηση, είναι ο καταλληλότερος στόχος για την αγάπη. Τα παιδιά και οι ενήλικες ευημερούν σε σταθερές οικογένειες με δύο γονείς. […]»
